Döneminin en büyük şairi sayılmış, “Şairi Azam” olarak anılmıştır. Türk şiirinin biçim ve içerik yönünden yenileşmesinde önemli katkılarda bulunmuştur. Ölen karısı Fatma Hanım için yazdığı “Makber” şiiri ünlüdür. Abdülhak Hamit Tarhan, şiirinin ana konuları; sevgi, doğa, ölüm, metafizik ve günlük yaşamdır. Sanat için sanat anlayışıyla bireysel konuları işledi; ümidi, acıyı, isyanı dile getirdi. Duygu ve hayal zenginliği onu şiirimizin en lirik şairlerinden biri yapmıştır. Pastoral şiirin Türk edebiyatındaki ilk örneğini “Sahra” adlı eseriyle vermiştir. Serbest şiirleri de olan sanatçın, üslup kaygısı gütmediğinden şiirlerinde dil kusurları vardır. Tiyatrolarını oynanmak için değil, okunmak için yazan sanatçının dili genelde Arapça – Farsça sözcüklerle doludur. Shakaspeare ve Corneille etkisinde kalan sanatçının oyunundaki kişi ve olaylara oldukça abartılıdır.
YAPITLARI:
Makber, Sahra, ölü, Hacle (şiir), Duhter-i Hindu, Sabr-ü Sebat, içli Kız, Tezer, Eşber, Finten, Nesteren (tiyatro)
İlgili Yazılar
| En Güzel Paylaşımlar İçin Mail Grubumuza Üye Olun |
2 comments so far
Yorum Yapın
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
>